گفتگوي مرد ديده ور با دريا
ديده ور مردي به دريا شد فرود گفت اي دريا چرا داري كبود
جامه ماتم چرا پوشيد ه اي نيست هيچ آتش ، چرا جوشيده اي
داد دريا آن نكو دل را جواب كز فراق دوست دارم اضطراب
چون ز نامردي نيم من مرد او جامه نيلي كرده م از درد او
خشك لب بنشسته ام مدهوش من ز آتش عشق آب من شد جوش زن
گر بيابم قطره اي از كوثرش زنده جاويد گردم بر درش
ورنه چون من صد هزاران خشك لب مي بميرد در ره او روز و شب
(منطق الطير عطار نيشابوري)
نوشته شده در یکشنبه 25 فروردین1387ساعت 6:9 توسط سهيل
|
