ایرانیان همواره جشن ها را با روشنایی و نور می آراستند. در بلندترین و تیره ترین شب سال، ستایش خورشید نماد دیگری می یابد.مردمان سرزمین ایران با بیدار ماندن، طلوع خورشید و سپیده دم را انتظار می کشند تا خود شاهد دمیدن خورشید باشند و آن را ستایش کنند.خوردن خوراکی ها و مراسم دیگر در این شب بهانه ای است برای بیدار ماندن. یکی از دلایل گرفتن جشن در این شب زاده شدن ایزدمهر است. ریشه کلمه یلدا متعلق به زبان سریانی است و به معنای تولد یا میلاد است. در برخی منابع آمده است که شب یلدا شب تولد خورشید است. در گذشته، آیین هایی در این هنگام برگزار می شد که یکی از آنها جشنی شبانه و بیداری تا بامداد و تماشای طلوع خورشید تازه متولد شده، بود. جشنی که از لازمه های آن، حضور کهنسالان و بزرگان خانواده، به نماد کهنسالی خورشید در پایان پاییز بوده است، و همچنین خوراکی های فراوان برای بیداری دراز مدت همچون انار و هندوانه و سنجد، به رنگ سرخ خورشید صرف می شد.در سراسر ایران زمین، جایی را نمی یابید که خوردن هندوانه در شب یلدا جزو آداب و رسوم آن نباشد.زیرا عده زیادی اعتقاد دارند که اگر مقداری هندوانه در شب چله بخورند در سراسر چله بزرگ و کوچک یعنی زمستانی که در پیش دارند سرما و بیماری بر آنها غلبه نخواهد کرد. یکی از آیین های شب یلدا در ایران، تفأل به دیوان حافظ است. مردم دیوان اشعار لسان الغیب را با نیت بهروزی و شادکامی می گشایند و فال دل خویش را از او طلب می کنند. در برخی دیگر از نقاط ایران نیز شاهنامه خوانی رواج دارد. نقل خاطرات و قصه گویی پدربزرگ ها و مادربزرگ ها نیز یکی از مواردی است که یلدا را برای خانواده ایرانی دلپذیرتر می کند. اما همه این ها ترفندهایی است تا خانواده ها گرد یکدیگر جمع شوند و بلندترین شب سال را با شادی و صفا سحر کنند. و چه خوب است که در این شب بلند به یاد دیگرافراد نیز باشیم افرادی که به دلایلی مختلف نمیتوانند آنگونه که باید و شاید این شب را جشن بگیرند و مخصوصا بیمارانی که در بستر بیماری این شب بلند را به سختی پشت سر می گذارند.
نوشته شده در جمعه 30 آذر1386ساعت 7:20 توسط سهيل
|
